boek Nesrin een Turks meisje

Nesrin, een Turks meisje

Nesrin woont met haar moeder in een dorpje in Turkije. Haar vader werkt in een fabriek in Nederland. Als hij genoeg geld verdiend heeft, kan de hele familie uit Turkije overkomen. Nu zit Nesrin in een Nederlandse klas. Maar ze verstaat er geen woord!

Nesrin, een Turks meisje

Nesrin, een Turks meisje

Toen ik op de basisschool zat zocht ik in de bieb naar boeken waar mijn naam in voor kwam. Ik vond het boek ‘Nesrin, een Turks meisje’ (1982) en leende dit boek regelmatig van de bieb. Ik vond het heel bijzonder dat er een boek was waar mijn naam in de titel stond en bovendien was het verhaal heel herkenbaar voor mij.

De hoofdpersonage in het boek is Nesrin, zij woont met haar moeder in Turkije. Ik heb nooit in Turkije gewoond. Mijn vader heeft wel in een fabriek gewerkt. Tot mijn vierde sprak ik vloeiend Turks en geen woord Nederlands. Ik ben in Arnhem geboren, niet in Turkije. Het boek gaat over het meisje Nesrin en hoe zij van een dorp in Turkije opeens in een vreemd land komt. Haar moeder spreekt geen woord Nederlands en Nesrin krijgt de taak om haar te helpen ook al spreekt ze zelf amper Nederlands. Als haar babybroertje longontsteking krijgt heeft Nesrin geen tijd om te spelen met andere kinderen. Omdat haar vader veel werkt moet ze met haar moeder en broertje naar de huisarts en het ziekenhuis. En daar moet Nesrin met gebrekkig Nederlands het zien te vertalen.

Nesrin een Turks meisje kinderboek

Vorige week las ik op de blog van Romy dat ze voor een euro het boek ‘Romy, het blauwe elfje’ had gekocht en ik moest meteen aan “mijn boek” denken. Na een korte zoektocht op het internet vond ik mijn eigen boek en kocht ik het. Vol trots liet ik het boek aan mijn kinderen zien, zij keken met een rollende ogen naar de cover…oké ik geef toe de cover is niet bepaald mooi en aantrekkelijk MAAR het geeft mij als jaren ’80 kind met Turkse roots wel een warm gevoel.

Inmiddels spreek ik Turks met een Nederlands accent en lachen de Turken om mij heen mij hierom soms uit. Maar ik ben ook geen neerlandicus en maak regelmatig kromme zinnen en spelfouten ook al heb ik het hbo papiertje in mijn zak. Ik geef mijn tweetalige opvoeding niet de schuld maar wellicht is er toch verband. Een gesprek voeren met mijn moeder is een mix and match van Nederlandse en Turkse woorden en die proppen we gewoon in één zin.

Een echt arbeidersgezin

Mijn opa kwam in de jaren ’70 alleen naar Nederland en werkte hier in een fabriek. Mijn vader, ooms, tantes en oma woonden toen in Turkije. Toen mijn opa genoeg geld had gespaard kwam de rest van het gezin met de auto naar Nederland. Mijn vader was toen 13 jaar. Toen mijn vader 18 jaar was trouwde hij in Turkije met mijn moeder. Mijn moeder was 17 jaar en had het dorp in het oosten in Turkije nog nooit verlaten. Toen ze in 1979 naar Nederland kwam zag ze voor het eerst kaas maar ook bananen, je had geen tropical fruit hoog in de bergen. Mijn moeder sprak geen woord Nederlands, mijn ouders hadden geen auto en geen telefoon in huis.

Sisters '80 Daily Cup of Bla Bla Bla

Mijn abla (zus) rechts en ik links

In 1980 werd mijn zus geboren, ik volgde in 1983 (best year ever), in 1986 kwam mijn zusje op de wereld en in 1988 werd mijn jongste zusje geboren. Mijn moeder volgde Nederlandse lessen, schreef zich in voor een fietscursus voor buitenlandse vrouwen en werkte veel. Mijn moeder is mijn heldin, ik flip em al snel met twee kinderen en zij deed dit alles met vier koters en een man.
Mijn vader draaide ploegendiensten en was ’s nachts ook vaak aan het werk. Ik hielp mijn moeder met haar huiswerk en ging mee naar de fietscursus voor buitenlandse vrouwen. Mijn zussen en ik hebben op jonge leeftijd mijn moeder veel moeten helpen en dit hebben we nooit vervelend ervaren, het was gewoon zo en we wisten niet beter.

Ik heb een mooie jeugd gehad en kwam niets tekort. Toch was ik vroeger regelmatig natuurlijk jaloers op mijn Nederlandse vriendinnen. Zij hadden allemaal een eigen slaapkamer, blond haar en andere “vrijere” normen, waarden en gedragsregels. Joh en alle Nederlandse meiden waren zo slank en niet behaard. Ik voelde me regelmatig onzeker want ik was dik en behaard. Achteraf gezien ben ik heul blij met mijn achtergrond en de opvoeding van mijn ouders, het heeft mij gemaakt zoals ik nu ben. Ook ben ik heul blij met laserontharing.

Als je vier dochters hebt en een eigen leven met je gezin moet opbouwen in een ander land moet je hard werken en dit deden mijn ouders. Ze begonnen met niets en hebben keihard gewerkt om een gezin bestaande uit zes personen alles te geven (behalve de Nintendo 8 bit maar hier kom ik later op terug). Ik ben mijn ouders eeuwig dankbaar dat ik een mooie jeugd heb gehad en dat ik tussen twee culturen heb mogen opgroeien.

nesrin een turks meisje boek

Ik kom uit een echt arbeidersgezin en werken zit in mijn DNA. Regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik dit stukje van mijn DNA bij mijn kinderen erin wil proppen. Mijn man en ik zijn hier geboren, onze kinderen hoeven ons niet te helpen, mijn man werkt niet in een fabriek, mama kan fietsen en autorijden en we zijn voor mijn kinderen soms meer Nederlands dan Turks.
Mijn gezin is van alle gemakken voorzien en we hebben luxe om ons heen. Mijn zussen en ik hadden geen Nintendo 8 bit spelcomputer terwijl de rest van de wereld dit wel had en dit deed me toch wel wat als kind.
Het raakt me regelmatig om te zien dat mijn kinderen met bepaalde dingen het “makkelijker” hebben dan ik toen als kind had. Ik vind het ontzettend mooi dat ze het goed hebben maar eigenlijk had ik ze mee willen nemen naar een fietscursus waar alle deelnemers vrouwen zijn die de Nederlandse taal niet beheersen en fietsen eng vinden. Het zit em hier niet in materiaal (maar soms toch wel hoor) maar meer in de ervaring, cultuurverschil en het feit dat mijn kinderen waarschijnlijk het met veel dingen makkelijker zullen hebben.

chanel tas kaviaar leer

Communisme & mijn eerste designer tas

Het doel van mijn ouders was om de kinderen verder te laten studeren daar waar zij moesten stoppen. Zij hebben jarenlang fysiek zwaar werk verricht en wilden graag dat de meiden met mooie diploma’s ergens op een schoon en rustig kantoor zouden werken. Ik werd gedrild om verder te studeren en om te werken. Ik heb mijn studies, rijbewijs en uitzet zelf betaald en ik heb nooit om zakgeld of kleedgeld gevraagd. Ik denk dat ook dat mijn opvoeding ervoor heeft gezorgd dat ik gewoon door bleef studeren toen ik zwanger was.

Mijn ouders zijn links en mijn vader had vroeger communistische trekjes (haha echt waar) en hij geeft niets om merken, aanzien en materiaal. Ik lijk dan wel veel op mijn vader maar er schuilt een kleine kapitalist in me die soms heel oppervlakkig kan zijn. Toen ik mijn eerste Chanel handtas kocht was ik (heel oppervlakkig) intens gelukkig maar mijn ouders weten nog altijd van niets. Bij mooie aankopen zoals zo een designer handtas is Nesrin, dat kleine Turkse meisje in me heel blij, maar ze kent haar publiek goed en houdt haar snavel dicht als het moet.

Work hard, play hard en vergeet nooit waar je vandaan komt.

23 reacties

  • Wat een ode aan je ouders, heel mooi. Zo grappig dat er een boek is met jouw naam in de titel :-). Ik geloof niet dat die er van mijn man of mij zijn, maar ik ga eens even zoeken. Oja, die fietsklassen voor buitenlandse vrouwen. Ik zie ze regelmatig en vind dat altijd leuk om te zien.

    Beantwoorden
  • Mooi geschreven Nesrin ♡

    Bij mij is work hard ook met de paplepel in gegoten. Mijn ouders hebben keihard geknokt om mij het allerbeste te kunnen geven en dat is ook mijn basis.

    Beantwoorden
  • Ik kan mij jullie gezin nog zo goed herinneren. Sweet memories! Jouw moeder die altijd zo hartelijk was als we met jouw, toen puber, zus afspraken bij jullie thuis. Ook iets met irritante kleine zusjes😉 pas geleden reed ik nog door jullie oude dorpje heen. Dan denk ik toch altijd met een glimlach terug aan jullie..

    Beantwoorden
    • Ha Esther! Wat leuk dat je een reactie achterlaat. Wat lief al die herinneringen 🙂 Haha ja die irritante zusjes zijn inmiddels braaf en volwassen.

      Beantwoorden
  • Wat gaaf om een boek te hebben om jezelf mee te identificeren. Respect voor je ouders, het lijkt me heel moeilijk om in die tijd in Nederland te wonen. Zo werden mijn moeder en haar zussen in de jaren 70 voor rotte Spanjaarden uitgescholden en dat terwijl ze gewoon half Indisch zijn. Mijn Nederlands bevat ook nog vaak zat foutjes, wellicht omdat ik volledig Limburgs ben opgevoed, haha. Mooi artikel en een prachtige ode aan je afkomst en je familie.
    P.s. niks mis met hard werken! Liefs

    Beantwoorden
  • Prachtige ode aan je ouders en herkomst. Je mag er terecht trots op zijn 😉
    Ook op jezelf trouwens, verder studeren èn zwanger zijn, verder bouwen aan een carrière en aan je gezin… petje af! Echt wel! :*

    Beantwoorden
  • Supermooi geschreven en wat ontzettend leuk om hierover te lezen! Echt een mooie ode aan je ouders en voor ons als lezer zo interessant om meer over je achtergrond te weten!

    Beantwoorden
  • Mooi geschreven nesrin ik heb bijna het zelfde leven gehad wel dikke meisje😅Maar niet behaard turkse meisje enigste verschil hard werkende moeder zonder vader
    Maar ik ben erg trots op dat ik turkse meisje ben en hele lieve moeder en zusje heb
    Jij kan het zo mooi verwoorden groetjes esen

    Beantwoorden
  • Wat ontzettend mooi om te lezen over jouw levensverhaal en alleen maar nóg leuker dat je daartoe geïnspireerd werd door dit boek met jouw naam in de titel. Zo te horen heb je heel veel geleerd van je jeugd en heeft het je echt gemaakt tot wie je bent, maar heb je ook mede door de instelling van je ouders altijd ontzettend hard gewerkt voor wat je wilde bereiken. Je mag echt trots zijn op waar je nu staat en ik weet zeker dat je ouders dat ook o pje zijn 🙂

    Beantwoorden
  • Kopje thee, chocopepernoten en jouw verhaal…. prachtig geschreven, mooi verhaal maar bovenal zo herkenbaar! Ik ben weer even helemaal terug gegaan in de tijd… en wat betreft dat snaveltje dicht; mijn versie richting mijn omgeving is dat ik alles bij de primark uit de sale koop 😉 kost niks

    Beantwoorden
  • Een verhaal die ik beleefd heb zelf, als Nederlandse met de eerste generatie Turkse kinderen en ook Marokko, Afrika, van overal vandaan in de klas. Ik zie het nog voor mij, hoe die kinderen uit de klas werden gehaald elke dag, waar wij taal kregen, dat zij apart Nederlandse les 1 op 1 kregen of het aantal wat het nodig had, maar nooit meer dan 3 tegelijk.

    Daarna kwamen ze weer terug, ik kan mij niet echt herinneren dat zij moeite hadden met onze taal, je bent kind immers en de pacts waren al snel gesloten, we waren een eenheid ondanks alle culturen bij elkaar, oh ja, China, ook nog 😉 India, echt een mix van over de hele wereld zelfs een Engelse.

    Dit ontaarde zich ook in cultuurlessen, leren over hun cultuur, spellen en eten en drinken, waarvoor wij dan naar het Tropenmuseum gingen, speciaal voor onderwijs, om op spelende wijze al die culturen te leren en zelfs met recepten zelf te koken! In stijl ook, zoals ze het toen daar deden, ik heb het over de midden jaren ’70 nu.

    En dan kwamen de moeders, in gesprek met de leraren en alle kinderen waren aan het vertalen, dat was heel gewoon voor ons, ook als we ze gingen halen na school… hahaha Heel gewoon!

    Laat staan mijn eigen achtergrond, de Indische kant, kan mij voorstellen dat mijn oma en haar zus, beiden al weduwe met elk een schare kinderen, hoe moeilijk dat geweest moet zijn, omdat ze beiden ook nog zonder man terug moesten in dit geval naar Nederland in de jaren ’50. En ik weet niet beter of beide dames werkten keihard en pasten zich zoveel mogelijk aan met thuis hun eigen oude cultuur.

    Ook ik heb dat dus allemaal mee gekregen, al was de instelling van de of IS deze instelling van hard werken en leren ook in de Hollandse kant bij ons zwaar vertegenwoordigt.

    X

    Beantwoorden
  • Mooi en dierbaar. Ouders hebben toch echt altijd het beste met hun kinderen voor. Ook al voelen we dat op dat moment zelf misschien niet altijd zo (ik heb het over mijzelf). Ik heb heus weleens iets uitgespookt wat niet door de beugel kon. En waar ik dacht dat ik wat dat betreft niet bij mijn moeder terecht kon, was dat júist wel het geval. Ook heel grappig om achter te komen trouwens.

    Beantwoorden
  • Wat mooi om dit van je achtergrond te lezen! Dat maak je toch wie je vandaag de dag bent. Ik ben dan ook erg blij met mijn ouders en de opvoeding die ik heb gehad. Tof ook, dat boekje! Ik vond het een super fijn en leerzaam artikel om te lezen, leuk! Fijne Zondag lieve Nes!

    Beantwoorden
  • Bijzonder je naam in een boek hè.
    Toch in die tijd, want tegenwoordig moet je maar klikken en je hebt er één.
    Ik vond het fijn dit over je te lezen, Nesrin.
    Ik begrijp dat je sommige dingen liever niet aan een bepaald publiek verteld… ik kan er me helemaal iets bij voorstellen!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Ik ben erg benieuwd naar jouw reactie! De reacties lees ik allemaal met heel veel plezier! Het mailadres wordt niet gepubliceerd en de velden gemarkeerd met een (*) zijn verplicht.

Reageren...?